Tartakower urodził się w Rostowie pod Donem 9.2.1887 roku. Dwanaście lat później przeniósł się wraz z rodziną do Austrii, gdzie kształtował swoje szlify szachowe wśród znakomitych wiedeńskich szachistów. Tytuł mistrzowski Tartakower zdobył wygrywając w wieku dziewiętnastu lat turniej szachowy w Norymberdze. Od tego czasu regularnie uczestniczył w wszelkiego rodzaju imprezach szachowych. Pierwszą wojnę światową spędził walcząc na froncie, a po jej zakończeniu osiadł na stałe w Paryżu. Tutaj zajął się pracą zawodową, ale nadal aktywnie uczestniczył w życiu szachowym. Będąc dziennikarzem pisał artykuły dla wielu periodyków szachowych na całym świecie. W jego bogatym dorobku znajduje się także kilka książek, które zyskały dużą popularność.

Jak jednak grał znakomity polski szachista? Warto wspomnieć, że zasiadał na drugiej szachownicy na olimpiadzie w 1930 roku, kiedy to nasza reprezentacja zdobyła złoty medal. W 1927 roku istniała szansa, aby Tartakower stanął do meczu z Alechinem o tytuł mistrza świata. Grał jednak bardzo ryzykownie i wspaniałe zwycięstwa przeplatały się z dotkliwymi porażkami, co spowodowały, że plany meczu spełzły na niczym. Tartakower nie szukał jednak sławy. Był bardzo skromnym człowiekiem.

Z początkiem lat 30 jego siła zaczęła spadać, choć nadal był bardzo groźnym przeciwnikiem. Czasy drugiej wojny światowej spędził w Argentynie, a po jej zakończeniu wrócił do Francji gdzie sporadycznie grał w szachy. Cały czas utrzymywał jednak więź z krajem. Podsumowując, należy dodać, że arcymistrz Tartakower wniósł bardzo wiele w rozwój teorii debiutów i gry środkowej. Opublikował bardzo wiele prac teoretycznych, ale co ciekawe rzadko w turniejach korzystał z własnych rekomendacji. Zmarł w 1956 roku w wieku 69 lat.