Certyfikacja, czyli świadectwa energetyczne
1 stycznia 2009 roku wprowadzono zmiany w polskim prawie budowlanym w ramach wdrożenia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady Europy (z 16 grudnia 2002 roku). Nowe regulacje dotyczą jakości energetycznej budynków. W związku z powyższym wprowadzano tzw. certyfikację, czyli świadectwa energetyczne. Są to obowiązkowe dokumenty, które powinny się znaleźć w dokumentacji technicznej budynku.
Świadectwa energetyczne powstają na bazie charakterystyki energetycznej budynku, a sporządzać mogą je tylko tzw. certyfikatorzy energetyczni, czyli osoby, które posiadają uprawnienia budowlane, a także osoby, które złożyły egzamin przed Ministrem Infrastruktury lub ukończyły równoważne studia podyplomowe. Rejestr osób uprawnionych do wystawiania świadectw energetycznych znajduje się na stronie internetowej Ministra Infrastruktury. Świadectwa energetyczne określają wielkość zapotrzebowania na energię w danym budynku. Uwzględniają energię niezbędną do ogrzewania obiektu i wody, wentylacji oraz klimatyzacji (w przypadku obiektów użyteczności publicznej dochodzi jeszcze energia zasilająca oświetlenie). Świadectwa energetyczne powinny posiadać wszystkie mieszkania, budynki oddawane do użytkowania, podlegające zbyciu lub wynajmowi, wszystkie budynki użyteczności publicznej o powierzchni użytkowej powyżej 1000 m², budynki po modernizacji, na skutek której zmieniła się charakterystyka cieplna obiektu, oraz lokale, które stanowią samodzielną całość techniczno-użytkową w budynkach. Obowiązek sporządzenia świadectw nie dotyczy pozostałych budynków, np. kościołów czy obiektów zabytkowych podlegających ochronie.